Kamila Skolimowska urodziła się 4 listopada 1982 roku w Warszawie w bardzo usportowionej rodzinie. Matka Teresa rzucała dyskiem, ojciec Robert podnosił ciężary (brązowy medalista mistrzostw świata, szósty na igrzyskach w Moskwie), a starszy brat Robert-junior rzucał dyskiem i pchał kulę.

Kiedy miała 11 lat, ojciec zabrał córkę do hali Legii na trening podnoszenia ciężarów. Fachowcy uznali, że ma lepszą od niego technikę i powinna poświęcić się tej dyscyplinie. Jednak wyszło zarządzenie, że uprawiać mogą ją dziewczęta od 15 roku życia.

W szkole podstawowej przy ul. Afrykańskiej, do której chodził mistrz olimpijski Robert Sycz, były dwa profile - wioślarstwo i lekkoatletyka. Kamila wybrała wioślarstwo. Startowała w regatach przez dwa lata, od szóstej do siódmej klasy. Grała także w siatkówkę. W szkole spotkała sportowy autorytet - nauczycielką wf była wieloletnia reprezentantka Polski w pchnięciu kulą Ludwika Chewińska.

W marcu 1996 roku przypadkowo przyszła na Legię, gdzie ćwiczył jej brat Robert. Przypatrywała się jak trenuje (rzuca dyskiem). Gdy dostrzegła oszczep, który leżał na ziemi, zaczęła się nim bawić i przymierzać do rzutu. Nieporadną zabawę zobaczył Zbigniew Pałyszko. Po treningu porozmawiał z jej bratem o tym, aby zachęcił siostrę do przychodzenia na zajęcia i by spróbowała swoich sił w młocie. Początkowo nie bardzo była za tą propozycją, ale spróbowała. Na pierwszych zajęciach rzuciła na odległość 28 m i nie była przekonana, że jest to konkurencja dla niej. Jednak Pałyszko zdołał ją tak zachęcić, że chodziła na treningi i już w maju, a więc po dwóch miesiącach, pobiła rekord Polski seniorek wynikiem 47,66 (mając niespełna 14 lat). Od tego też roku (1996) zdobywa regularnie tytuły mistrzyni Polski. Rok później była już mistrzynią Europy juniorek.

W 1997 roku została mistrzynią Europy juniorów, a dwa lata później mistrzynią świata juniorów, dodatkowo ustanawiając rekord świata w tej kategorii wiekowej (66,62). Później poprawiała go jeszcze wielokrotnie. Mając niespełna 18 lat wzięła udział w igrzyskach olimpijskich w Sydney (2000). W finałowym konkursie jako jedyna przekroczyła 70 metrów, bijąc rekord Polski oraz rekord świata juniorek wynikiem 71,16 m. Stała się najmłodszą polską złotą medalistką olimpijską. Po powrocie do Polski powiedziała: "Wchodziłam do wielkiego sportu i naraz stanęłam na szczycie. Ludzie dążą do tego latami i tylko niektórym się udaje". Kiedy wygrała mistrzostwo świata juniorek (1999), Amerykanie zaproponowali jej bezpłatne studia i utrzymanie w College Uniwersytetu Yale (80 tys. dolarów rocznie). Odmówiła. Wybrała dom w Polsce. W mistrzostwach Europy w Monachium, w sierpniu 2002 roku, zdobyła srebrny medal. 4 lata później w Goeteborgu zdobyła brąz mistrzostw Europy.

Do lutego 2004 roku reprezentowała barwy Warszawianki, przechodząc następnie do Gwardii Warszawa i korzystając z okazji wstąpiła do szkoły policyjnej. Po uzyskaniu licencjatu w Wyższej Szkole Społeczno-Ekonomicznej, przeniosła się na Magisterskie Studia Menedżerskie na Uniwersytecie Warszawskim.W 2007 roku zmieniła klub i przeszła do Skry Warszawa.

Wolne chwile poświęcała nauce i na spotkania z przyjaciółmi. Od kilku lat jej pasją było nurkowanie głębinowe.

Sylwetka:

Imię i nazwisko:
 

Dyscyplina:
 

Urodzona:
 

Klub:
 

Trener:
 

Rekord życiowy:


Najwieksze sukcesy: